De impact van NIMBY

29-06-2018

Not In My Back Yard, NIMBY! Kunnen we ons een "njet" tegen vrijwel alle opties om onze energievoorziening duurzaam in te richten wel veroorloven? Jan Hendrik Annema, Manager Renewable Gas Supply GasTerra, geeft zijn antwoord.

Geen gaswinning in Groningen, geen schaliegas, geen CO2-opslag, geen windmolens op land, geen nieuwe gaswinning op land, geen extra gaswinning op zee, geen zonneparken, geen biogas, geen geothermie, geen warmtenet, geen kernenergie, geen bijstook in kolencentrales, geen import van Russisch gas en bovenal geen hogere energierekening.

Zo doen we dat in Nederland, zo lossen wij de problemen op, in een democratie kan dat namelijk, je mening geven, weerstand bieden, zonder schroom, zonder angst.
Een ferm "njet" laten we horen. Not In My Back Yard, NIMBY! Een "njet" tegen veranderen, tegen het bestaande én tegen het nieuwe, een "njet" tegen fossiel én tegen duurzaam. Een volmondig ja tegen "Parijs" maar niet in mijn huis, niet in mijn tuin, niet in mijn stad, niet in mijn land en zeker niet van mijn centen.

Alle “njets” zijn zeer begrijpelijk. Zonder perspectief op een evident voordeel prefereren we het bestaande, het bekende, het comfortabele en het betaalbare boven het onbekende, het nieuwe, het onzekere, het opgedrongene. Die weerstand vindt z'n logische grond in ervaren of verwachte onveiligheid, overlast, schade, verlies aan comfort, verlies aan invloed, verlies aan keuzes en dreigende meerkosten.

Maar kunnen we ons deze "njet" tegen vrijwel alle voorliggende opties om onze energievoorziening duurzaam in te richten wel veroorloven ?
Het antwoord daarop is nee! En wel vanwege enkele ontnuchterende feiten: de energietransitie is geen keuze maar een noodzaak; de energietransitie kost een enorme sloot geld en die gaat door ons allemaal gezamenlijk  betaald worden; de transitie gaat heel lang duren en moet ook in uw en in mijn backyard plaatsvinden.

De impact van een voortwoekerend NIMBY-virus is dat we de gestelde doelen vrijwel zeker niet gaan halen. We zaten eind 2016 op zes procent duurzame energie (bron: CBS). Op dat moment dus nog 94 procent te gaan. Het gaat dus tergend langzaam, voor een groot deel omdat we de ruimte eisen, krijgen en nemen om “njet” te zeggen en het probleem voor ons uit te schuiven. In 2020 moeten we op 14% zitten, in 2023 op 16%. Het nieuwe kabinet acht 49% CO2-reductie in 2030 een haalbaar doel. In de verte ambitieuze doelen stellen, door onze opvolgers te realiseren, kunnen we goed.

De uiteindelijke effecten laten zich raden: de kosten worden hoger dan nodig was geweest; we hebben veel minder tijd dan nodig is; een nieuw energiesysteem wordt “slechter” dan had gekund.

Is het dan allemaal zo negatief en somber gesteld  met die energietransitie ? Nee, er wordt op allerlei niveaus heftig over gediscussieerd en er gaat geen dag voorbij of de verduurzaming is wel in het nieuws. Aandacht genoeg dus, zichtbaar genoeg, maar gezien het ontbreken van maatschappelijk gevoelde urgentie helaas nog niet belangrijk genoeg.

De transitie vraagt daarom leiderschap, initiatiefnemers en voorlopers. Bedrijven en overheden die de noodzaak zien, die laten zien wat er kan en zich inzetten om deze energietransitie, deze enorme opgave, mogelijk te maken. Laten zien dat in de overgang van het oude naar het nieuwe de mix van besparen, zon, wind, duurzame warmte en ja, zonder twijfel óók gas nodig én realistisch is.
Alleen op deze wijze kan de betekenis van NIMBY “Now In My Back Yard” worden.

Jan Hendrik Annema
Manager Renewable Gas Supply GasTerra.